คัดลอกมาจากเมล์ที่ส่งให้เพื่อนๆ TPY29 ในคืนวันเสาร์ที่ 19 พ.ย.48 หลังกลับมานั่งดูซีดีที่พึ่งได้มาจากงานเลี้ยง REUNION บนเรือ NIPPON MARU

กลับมาถึงบ้านรีบอาบน้ำ...เปิดซีดีดูเลยครับ...ตื่นเต้นครับ...

......................................................................ดูแล้วครับ

......................................................................เอ่อ

......................................................................เห็นบรรยากาศแล้วคิดถึง...ครับ

คิดถึงสถานที่...ที่เคยอยู่...เคยแวะ...เคยได้เที่ยวชม....

คิดถึงผู้คน...ที่มาต้อนรับ...คิดถึงผู้คนที่มารุมล้อมพวกเรา...เหมือนเป็นคนสำคัญ

...............................คิดถึง...บรรยากาศ...คิดถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้น...ความรักชาติ.............รักแผ่นดิน..................................................................................รักประเทศเพื่อนบ้าน

................................คิดถึง Host Family ที่ดูแลเราเหมือนลูกคนนึง................................

ความทรงจำที่ดีๆกับHost Family...

Host Family ที่ญี่ปุ่น...โอ๊คอยู่ SG E ไปที่ ShimanePrefecture...ตอนแรกจะต้องไปอยู่บ้านเดียวกับ Ewan ตอนแรกยังไม่ค่อยรู้จัก อีวาน (อินโด)เท่าไหร่ เห็นแล้วก็รู้สึกกลัวอยู่(ก็เห็นอีวานอ่ะนะ)...แต่ทำไปทำมาไม่รู้ทำไมได้ไปอยู่คนเดียวเลย...ก็ได้ไปอยู่กับครอบครัวFujiกว่าจะมารับโอ๊คก็รออยู่เกือบคนสุดท้าย(มันก็มืดแล้ว) ก็กลัวอยู่ว่าจะถูกโฮสต์ปล่อยเกาะไม่ยอมเอาไปอุปการะเลี้ยงดู ไม่ยอมมารับซักที...เพราะต้องไปคนเดียวด้วยล่ะสิ ไม่รู้จะเป็นไงบ้าง ก็กลัวอยู่... ก็นั่งรอ...จนฤกษ์งามยามดี...ผู้ปกครองก็มารับไป...เป็นชายวัยกลางคน...มาคนเดียว...ระหว่างทางกลับบ้านก็ได้สนทนากันรู้เรืองมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง แต่จำได้ว่าเค้าถามว่าโอ๊คชอบกินอะไร...ไหนๆเข้าเมืองตาหลิ่วแล้วก็ต้องหลิ่วตาตาม...ตั้งแต่มาอยู่ญี่ปุ่นได้เกือบ5 วัน ก็รู้จักแต่โซบะ กะ ซูชิ ก็เลยบอกเค้าไปว่า โอ๊คซัง ชอบโซบะ กะซูชิ โอโต้ซัง(ผู้ชายคนนี้แหละ)ก็เลยโทรไปบอกโอก้าซัง(ภรรยาหรือแม่ของเด็ก) ว่า โอ๊คซังชอบกินซูชิ ประมาณว่าให้ทำเตรียมไว้ด้วย โหดูฉิ...ทำเพื่อเราขนาดไหน...ขึกๆ ประทับจาย พอไปถึงบ้านก็ได้รู้จักกับสมาชิกในบ้านทั้ง หมด ก็มีทั้งหมด 5 คน กับ 1 ตัว มีโอโต้ซัง(พ่อ) โอก้าซัง(คุณแม่) โอบ้าซัง(คุณย่า) ฮารุกิจัง(เด็กผู้หญิงประมาณ 4ขวบ) กะ ฮุนได(เด็กผู้ชายประมาณ1 ขวบกะลังหัดเดินได้พุงป่องๆหัวกลมๆผิวสีแทน อ่ะนะ)และก็บีโกะ หมาน้อยผู้น่ากลัวอย่าเข้าไปใกล้เดี๋ยวมันจางับเข้าให้

คืนนั้น คืนแรกโอก้าซังก็จัดโต๊ะอาหารรับโอ๊คซังอย่างดี แถมยังมีซูชิที่โอ๊คซังบอกว่าชอบจัดเตรียมไว้ให้ แต่ก็ยังขอโทษเราอีกแฮะว่าสำหรับโซบะจะต้องพาออกไปกินข้างนอก โหแค่นี้ก็น้ำตาคลอเบ้าพอล่ะและแล้วการรับประทานอาหารในคืนนั้นโอ๊คซังก็กินไปด้วยความหิว ความตื่นเต้น ความเอร็ดอร่อย ความแปลกใหม่ และความรู้สึกแปลกกับรูปแบบการกินที่ไม่เคยเจอแถวบ้านมาก่อน...ไอเด็กนี่มันกินลงไปได้ไงเนี่ย ถั่วเน่าชัดๆ ด้วยความที่รู้จักนัตโตะเป็นครั้งแรก โอโต้ซังเชิญให้เราลองชิมเราก็ชิมด้วยขาดไม่ได้ ต้องมีมารยาทดีไว้ก่อน ไอ้ลิ้นเรามันก็ไม่ค่อยอยากจะรับละกับนัตโตะคำที่สอง แต่ระหว่างที่กินปากก็คอยบอกว่า อาริกาโตะๆ โออิชิเดสๆ หร้อมกับอวัจนภาษาด้วยหัวที่โขกหงึกๆเพื่อบ่งบอกให้เค้ารู้ว่าเราบอกว่าอร่อยๆจริงๆนะ ที่ทำแบบนี้ก็เพราะเลียนแบบพฤติกรรมเค้าน่ะแหละ และเท่าที่ได้ร่ำเรียนมาเรื่องมารยาทกับคนญี่ปุ่น 2-3 บทแรกก็เลยโค้งคำนับกันทั้งโต๊ะอาหาร (ยกเว้นเด็กน้อยที่กะลังเอร็ดอร่อยกะนัตโตะที่มีเส้นใยเหนียวยืดระหว่างปากกับถ้วย)ด้วยความขอบคุณและ พูดว่าอร่อยๆๆๆๆ ตามที่ได้ร่ำเรียนกานมา อ่ะนะ ไม่ว่าจาอิ่มแล้วอาหารอะไรที่เค้าตักมาให้เราก็ต้องกินให้หมด แต่ก็อร่อยจริงๆ เมื่อกินเสร็จด้วยความดีใจ ที่จะได้พูดประโยคที่อุตส่าห์ท่องมาว่าเมื่อกินข้าวเสร็จแล้วจะต้องพูดว่า กะซะโซซามะเดชิดะ อ่ะนะเพื่อสร้างคะแนนนิยม

ก่อนนอนโอก้าซังก็นั่งคุยกับโอ๊คซังด้วยความที่คุยภาษาอังกฤษกันไม่ค่อยรู้เรื่องกหรือกว่าจะรู้เรื่องก็นานหน่อย โอก้าซังน่ารักมากครับก็ไปหยิบกระดาษแผ่นใหญ่มาแผ่นนึงแล้วก็วาดรูปแพลนตารางเวลาสำหรับวันพรุ่งนี้ว่าเราจะทำอะไรกันบ้าง อย่างเช่น 7-8โมง ก็จะมีรูปโอ๊คซัง กะ โอโต้ซัง และก็รูปหมาบีโกะ และก็ทะเลสาป ประมาณว่าให้พาหมาไปวิ่งแถวทะเลสาป 12.00 น. ก็วาดรูปทั้งครอบครัวแล้วก็โอ๊คซังจะไปที่น้ำพรุร้อนกานประมาณน้าน น่ารักมากครับ

ถึงเวลานอนแล้ว เค้าจะให้เรานอนที่ไหนหว่าเพราะทั้งบ้านก็ไม่เห็นมีเตียงอยู่เลย ก็พึ่งรู้ตอนหลังว่าคนญี่ปุ่นเวลาเค้าจานอน พอถึงเวลาเค้าก็เอาเบาะมาปู ...He he แต่หลังจากอาบน้ำเสร็จ และโอบ้าซังปูเบาะที่นอนให้อย่างดี ก็รู้แล้วว่า โอ๊คซังได้นอนในห้องที่มีแท่นบูชา และก็มีรูปถ่ายของสามีโอบาซังซึ่งรู้สึกว่าจะเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีมานี้ โอ้วพระเจ้าคืนนี้เราจารอดมั้ยเนี่ย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยนอนคนเดียวเลย และที่สำคัญ กะน้าผีก็เกรงใจสุดๆ แล้วผีญีปุ่นเนี่ยก็รู้สึกว่าจามีอยู่เยอะเหมือนกานนี่ ทั้งผีไม่มีหน้า ผีหลังเต่า ผีร่ม ผีคนแก่ สารพัดผี อ่ะนะ(โชคดีที่ตอนนั้นยังไม่รู้จักผีชาเขียว) แล้วคืนนี้โอ๊คซัง จาได้เจอผีอารายเนี่ย แต่ที่แน่ๆอ่ะ โอ๊คซังก็มีสามีโอบ้าซังนั่งเฝ้ายามให้อยู่ใกล้ๆชัวร์ๆไหงมาทำกับโอ๊คซังแบบนี้ได้(พึ่งมารู้ตอนหลังว่า เวลามีแขกเค้าจะให้แขกนอนห้องนี้ เพราะเหมือนกับว่าให้เกียรติสุดๆ) แต่ถึงยังไงโอ๊คก็ประทับใจโอบาซังมากครับ

ในคืนนั้นหลังจากที่โอ๊คซํงหลับไปด้วยความเหนื่อย เพราะเวลาไปงานต้องยืนยิ้มด้วยหน้าตาที่มีมิตรไมตรีกับทุกคนทั้งวัน ก็เลยหลับไปก่อนที่คนในบ้านจะนอนหลับกัน แต่อยู่มากลางดึกเนี่ยสิ โอ๊คซังแกจาตื่นขึ้นมาทำไม แล้วใครมาปิดไฟในห้องที่โอ๊คซังนอนทามมายเนี่ย เมื่อโอ๊คซังรู้สึกตัว จึงไม่รีรอที่จะเอื้อมมือไปกระตุกไฟให้เปิดสว่างขึ้น ท่ามกลางความมืดของทั้งบ้าน โอ๊คซังจึงสามารถหลับต่อได้ และเมื่อโอ๊คซังหลับไปได้ซักพัก แล้วดันตื่นขึ้นมากลางดึกอีก อ้าวไหงใครมาปิดไฟของโอ๊คซังอีกเนี่ย โอ๊คซังก็ไม่รอช้าที่จะเปิดไฟเพื่อความปลอดภัยทางจิตใจของโอ๊คซัง ก่อนจะหลับไปและตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ด้วยสภาพจิตใจที่หวาดระแวงสามีโอบ้าซังที่นั่งยิ้มอยู่บนแท่นบูชา และไม่สามารถจะบอกใครได้ว่า .....ฮือๆ"ผมกลัว"

เมื่อตื่นเช้ามา โอบ้าซังก็คุยด้วยอวัจนะภาษา สื่อออกมาได้ว่าโอบ้าซังเป็นห่วงที่เห็นในห้องนอนโอ๊คซังไม่ได้ปิดไฟ กลัวว่าโอ๊คซังจานอนไม่หลับ ก็เลยมาคอยปิดให้ อ้าว ซะง้าน...ขอบคุณคร้าบ

อ้าวเพลินเลย...เรา แต่ง่วงซะล่ะไปนอนดีฝ่า ฮ้าวววว

1.33 am.

20/11/05