ได้ยินเพลงนี้ที่ไหนก็ต้องคิดถึงเพื่อนๆที่เคยทำงานสัปดาหนังสือด้วยกันมาเมื่อเมษายนปี 2547 ตลอดเลย ถึงแม้ว่าจะทำงานด้วยกันเพียงเวลาเพียง 10 กว่าวัน แต่ก็เป็นงานที่น่าประทับใจ เพราะเป็นงานๆแรกที่พึ่งจะเคยได้ทำแล้วได้ตังค์มากินขนมเป็นก้อนแรกของชีวิต (ก็น่าภูมิใจอยู่นะหาตังค์ได้เองเป็นครั้งแรกในชีวิต) ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยมากซักเท่าไร ถึงแม้ว่าในแต่ละวันจะต้องทำงานเหนื่อย.. (ตื่นแต่ตี 5 ทำงานเลิกเกือบ 3 ทุ่มกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็อ่ะนะเกือบ 5 ทุ่มที่ยงคืน ยังจำได้จริงๆ ยิ่งตอนนั้นศูนย์การประชุมแห่งชาตสิริกิติย์ยังไม่มีรถไฟใต้ดินวิ่งตัดผ่านเลย แถมบ้านก็ยังอยู่ใกล้อีก จนวันท้ายๆเนี่ยทำงานเป็นซอมบี้เลย) แต่ก็เป็นงานที่เปิดโอกาสให้พวกเราได้สนิทสนมคุ้นเคยกัน ได้เรียนรู้ประสบการณ์ต่างๆนานาเกี่ยวกับการจัดงานหนังสือ ได้รู้จักระบบการทำงาน แถมยังได้หมุนเวียนแลกเปลี่ยนงานกันไปเรื่อยๆอีก ได้ประกบคนดัง และแน่นอนได้ฝึกความความอดทนต่อไขข้อที่มันเริ่มเสื่อมจากการยืน และอดทนต่อการต้องเบิกตากว้างพร้อมรอยยิ้มให้กับผู้คนที่เดินทางเข้ามาติดต่อเยี่ยมชมงาน ทั้งๆที่จริงแล้วหลับในกันแต่ดูสิถึงแม้ว่าจะงานหนักยังไงก็ยังอยากจะไปทำงานทุกๆวัน คงเป็นเพราะว่าจะได้เจอกับเพื่อนๆที่น่ารัก การทำงานครั้งนี้จึงมีทั้งความสนุกสนาน และความผูกพันธ์ที่ยังคงมีมาถึงปัจจุบันอย่างแทบไม่น่าเชื่อ...ทุกวันพวกเราก็ยังคงติดต่อ นัดกินข้าวกันเป็นประจำ ... ในวันสุดท้ายที่งานสัปดาห์หนังสือสิ้นสุดลงพวกเราก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน...ด้วยความทรงจำดีๆที่มีต่อกัน (' '-)

นี่ก็เป็นอัลบั้มรูปถ่ายจากกล้องของเรานะที่เคยถ่ายเอาไว้ มีประมาณซักร้อยกว่ารูป

http://community.webshots.com/user/oakbaboo